Op maandag was ik jarig en mijn eerste cadeau was een werkafspraak om 8 uur ’s ochtends. Gaap. De twee collega’s in de afspraak waren ook even vergeten dat ik jarig ben, maar kwamen er een half uur na de meeting alsnog achter en stuuredn felicitaties terwijl ik aan mijn eerste stuk worteltaart van de dag zat. Dank aan de collega die mij wenste dat ik blessed by the lord ben.
Ik mocht 31 kaarsjes uitblazen, maar in realiteit blies ik geen enkel kaarsje uit. Daar kwam ik pas op vrijdag achter toen iemand me geschokt aankeek nadat ik “nee” antwoordde op de vraag of ik ook kaarsjes had uitblazen en een wens had gedaan. Maar hé, ik at wel een tweede stuk worteltaart ’s middags.
De werkweek kabbelde rustig voort, en ik las in drie dagen De Vegetariër van Han Kang uit. Op woensdagmiddag ging ik met een portie tegenzin shoppen, omdat ik wat dingen nodig had, maar ik vond niks leuk, dus kwam ik met alleen sokken en een sportsetje thuis.
Donderdagmiddag overschatte ik mezelf. Ik bracht wat textiel naar een donatiepunt en wilde nog even langs de supermarkt, maar was overweldigd door de hoeveelheid ledlampen en deed lang over het maken van een keuze. Terwijl ik de supermarkt uitkwam, had ik eigenlijk al vriendin A. moeten zien, dus stuurde ik snel een berichtje over mijn ledlampencrisis en uiteindelijk was ik er zeven minuten te laat alsnog. We gingen langs de fotowinkel en daarna dronken we een kopje thee.
Vrijdag, ik ben blij dat je er bent, want ik ben aan je toe. Ik bracht mijn avond door in het taalcafé, waar ik er dus op gewezen werd dat ik geen kaarsjes heb uitgeblazen. L. liet me net iets te veel sportschool stats en foto’s van zijn kat zien. F. en ik deden ons spelletje, waarbij we iemand ervan proberen te overtuigen dat we al bff’s zijn sinds onze kindertijd. Ons slachtoffer had verder geen bedenkingen bij het feit dat we bijna vijf jaar schelen en dat Aruba wat vergezocht is. Uiteraard bekenden we onze ‘leugen’ na een tijdje.
Op zaterdag dealen D. en ik eindelijk met de dozen die al beschamend lang in onze woonkamer en gang staan. (De dozen met boeken sinds december, de doos met de boekenkast al zeker een maand.) We begonnen vol goede moed te bouwen en waren bijna klaar, toen plaatje 12 nogal verwarrend was. Serieus, wie tekent dat? Op goed geluk klikten we de bodem in de kast, maar helaas hadden we weinig goed geluk, en zat het verkeerd. Met geen mogelijkheid los te krijgen, dus moesten we alles weer uit elkaar halen en helemaal van voren af aan beginnen ☠️.
We zetten dus die hele stomme kast weer opnieuw in elkaar, dit keer snapten we wel hoe de bodem erin moet. Toen dat af was, snapten we pas wat het plaatje ons wilde vertellen. Alleen de deuren er nog in en klaar is Kees. Of niet, want in plaats van twee schroefjes met een ringetje hebben we er maar één ☠️. De winkels waren al dicht, dus we besloten dat dit een probleem voor volgende week is en gingen een stuk wandelen om de stomme dag te verbeteren (dat werkte).
Mijn zondag was vrij lui, op een klein uitstapje naar de rivier na, waar ik begon in Vanishing World van Sayaka Murata. Er wordt enthousiast naar me gezwaaid door een peuter (en zijn ouders) die ik ken. Ook kreeg ik gezelschap van een Pomeriaan die bijna op mijn schoot zat en dolgraag geaaid wilde worden. Geen probleem natuurlijk. Eenmaal thuis douchte ik mezelf warm (het waaide hard buiten) en keek ik twee afleveringen van Virgin River.
Geen zin om te reageren? Klik dan op het hartje hieronder om wat waardering te tonen. Op mijn beurt waardeer ik dat ook weer, zo weet ik dat ik niet tegen een muur praat (typ).
Dankjewel! ♡
Haha oh wat een gedoe met die kast. Ik zou denk ik niet de moed hebben om dan nog opnieuw te beginnen.
Gefeliciteerd nog met je verjaardag! Vieren met worteltaart is een prima keuze! 🙂