2026 ☾ Week 15

De week begon erg leuk, want maandag was tweede Paasdag en ik werkte niet. Met mijn ouders ging ik een dagje naar Giethoorn. Het was zonnig weer, al waaide het af en toe behoorlijk. We begonnen met een wandeling door het schattige centrum, met alle toffe bruggetjes en bootjes. Ieder huis staat op een soort eiland en ze zijn allemaal bijna even mooi (en kosten blijkbaar minstens een miljoen). Ik lunchte met een broodje kaaskroket (tweede keer kroket terwijl ik Nederland ben, YES). Na de lunch maakten we nog een boottocht, wat ook erg leuk was om eens te doen. 

Giethoorn samengevat:

• Pittoresk, het is net alsof je in een sprookje rondloopt
• De bijnaam Venetië van Nederland is zeker niet overdreven
• Ik snap waarom Giethoorn op plek 4 van mooiste dorpen ter wereld staat
• Mega veel Aziatische toeristen, het voelt bijna alsof je in Azië bent (als je niet naar het landschap kijkt dan)
• Aan brokkenpiloten op het water geen gebrek (vaarbrevet niet nodig)
• Het water is overal, zelfs op het meer, maar 1 meter diep
• Als je mobiel in het water valt, mag je ergens een visnet lenen om te proberen het van de bodem te vissen (gelukkig weet ik dit niet uit eigen ervaring)

Het contrast met dinsdag kon niet groter, dat was namelijk een vreselijke dag. Mijn wekker ging al om 4:45, wat ik een onacceptabele tijd vind, en een uur later zat ik al in de trein richting Schiphol. Daar kocht ik Hooked – Asako Yuzuki, waar ik tijdens de eerste vlucht en mijn tussenstop in las. Een tweede koffie kon geen wonderen meer verrichten (ik was gaar) en mijn tweede vlucht was meer dan een uur vertraagd, omdat het toestel een probleem had en we op een ander vliegtuig moesten wachten (die natuurlijk vanaf de compleet andere kant van het vliegveld ging).

Door alle vertraging had ik mijn trein gemist, de bus naar het station duurde überhaupt al super lang (de buschaffeur moest pauze houden), en uiteindelijk kon ik door te snelwandelen nog net een bus naar huis halen (wel twee uur later dan gehoopt). Na meer dan 15 uur reizen op veel te weinig slaap was ik he-le-maal gaar. Ik was erg blij om mijn vriend weer te zien, warm te douchen en in bed te kruipen.

Woensdag was zo’n typische chaosdag na thuiskomen. Moeten werken, maar willen uitpakken, opruimen, was doen, naar de supermarkt gaan. Oh, en moet ik niet weer eens sporten na een tijdje zonder? Kortom: chaos in mijn hoofd en iets minder focus dan gewenst. Ik moet wel zeggen, aan het eind van de dag kon ik wel al deze dingen afstrepen van mijn lijstje.

Donderdag was dan weer een productieve werkdag. Ik begon aan een nieuw project en de tijd vloog voorbij. Daarna blogde ik (over een dag doorbrengen in Bourtange) en las ik aan de rivier en in het zonnetje nog een stuk. Vrijdag, na werk, deed ik dat weer, dit keer onder een boom op het eiland. Nog even genieten van de warme temperaturen voor het koudere weekend.

Op vrijdagavond ging ik naar het taalcafé, waar ik bijkletste met een hoop bekenden. Er kwam een man naar me toe om me te vertellen dat ik erg op de dochter van een vriend van hem lijk. Vervolgens pakte hij zijn telefoon en liet me een foto van een kind van vier zien. Ik moest daar wel een beetje om lachen, al had het kind wel dezelfde vorm ogen als ik.

Zaterdag bracht ik met mijn vriend D. door. Koffie drinken bij onze lokale koffietent, wandelen door het centrum, ’s avonds een film kijken. Het was een fijne dag, maar hoe later het werd, hoe minder goed ik me voelde. Het voelde echt als een beginnende verkoudheid of griep, en in slaap vallen lukte maar niet, omdat ik (voor mijn gevoel) niet goed kon ademen. 

Op zondagochtend werd ik door vriend D. en zijn zoontje verwelkomd in een koffietentje, waar ze mijn koffie al hadden besteld. Beter kan het bijna niet, haha. We wandelden een stuk terwijl we de koffie in kwestie dronken en kletsten bij, tot kleine B. niet langer wilde zitten. Daarna liepen we vooral achter hem aan zonder de kinderwagen uit het oog te verliezen en gingen we nog naar de speeltuin.

’s Middags wandelde ik een stuk met vriendin C. en twee vriendinnen van haar. We stopten bij een picknickbank, waar ik voor het eerst in mijn leven mate dronk. De middag zoog wel echt alle energie uit me, omdat 1) ik de hele tijd Spaans praatte en 2) de twee vriendinnen uit Argentinië kwamen en ik dat accent echt moeilijk vind en 3) Argentijnen niet bekend staan om langzaam praten. Op het laatst kwam er nog weinig uit omdat mijn (sociale) batterij leeg was en ik ook opeens mega buikpijn had. Ik was dus blij toen ik op de bank mocht ploffen.

Geen zin om te reageren? Klik dan op het hartje hieronder om wat waardering te tonen. Op mijn beurt waardeer ik dat ook weer, zo weet ik dat ik niet tegen een muur praat (typ). 

Dankjewel! ♡